"Selekcja"

Nie często mam okazję być w teatrze, jednak odkąd jestem w gimnazjum taka okazja nadarza się raz

Zdaję mi się, że to jest właśnie plakat tego spektaklu.

na rok. Rok temu niestety nie mogłam pojechać do Szczecina do Teatru Polskiego na spektakl z powodu choroby, na szczęście w tym udało mi się. Choć w tym roku szkoła zorganizowała wyjazd do bliższego teatru. I szczerze mówiąc po tylu latach zdziwiłam się, że w mieście (prawie) koło mnie jest teatr! Jakoś wcześniej o tym nie wiedziałam... Trochę to dziwne, co?

Lubię chodzić do teatru, chociaż mogę policzyć na jednej ręce ile razy tam byłam. Ta atmosfera, żywi aktorzy, no wszystko widzi się od razu. Coś całkiem innego niż kino. Pewnie niektórzy mnie rozumieją, też mają takie wrażenie. ;)

Przechodząc powoli do tytułu postu - "Selekcja", taką właśnie nazwę miał wczoraj obejrzany przeze mnie i moją szkołę spektakl teatralny. Sztuka bardzo współczesna, ciągnąca za sobą współczesne problemy. I dobrze. Czasami lepiej obejrzeć na prawdę coś współczesnego, niż następną "staroć", która porusza uniwersalny problem. Dramat (jako rodzaj literackim, nie gatunek) przedstawiał nietypową rozmowę kwalifikacyjną na którą stawiły się cztery osoby: dwie kobiety oraz dwóch mężczyzn. Już pierwsze minuty zrobiły spore wrażenie na widzach. Aktorzy po kolei wchodzili, robiono stop-klatkę i tajemniczy głos przedstawiał postać. Później jeszcze nie raz ten głos się pojawił. Według mnie ciekawy pomysł. Widzisz aktorów, co robią, mówią, zachowują, a tu tak jakby głos z powietrza, nie wiesz skąd dochodzi. ;) W każdym razie dwie z tych postaci są bardzo wyraziste, pozostałe dwie to przeciętni obywatele wielkiego miasta. Można napisać, tacy zwykli. Jednakże w ciągu... ok. godziny możemy zauważyć ich przemianę. Każdy bohater to był jeden z kilku charakterów ludzkości. Dzięki zadaniom, które przed nimi postawiono dało się zobaczyć, co człowiek zrobi, aby tylko osiągnąć swój cel. Po niektórych nawet można się nie spodziewać, jak się mogą zmienić...
W pewnym sensie na spektaklu było zabawnie, choć nie wiem, czy mogę tak to napisać. Niby niektóre momenty budziły uśmiech na twarzy, ale czy one były naprawdę zabawne? Niektóre owszem, ale z niektórych raczej nie powinno się chyba śmiać... Jednakże wpływ społeczeństwa i tłumu chyba robi swoje. Nie mam na myśli, jakiś naprawdę chorych sytuacji, czy bardzo marginesowych. No, przynajmniej moja klasa tylko się z momentami śmiała lub uśmiechała, z jakieś innej szkoły ludzie przyklaskiwali na coś, co na drugi dzień polonistka uświadomiła nam, że w ogóle nie powinniśmy reagować, i jeszcze gwizdała. Zaznaczam, że raczej podstawówka to nie była, bo "Selekcja" jest dla starszych widzów.
Jeśli zaś chodzi o scenografię... Trochę zdziwiło mnie, że była urządzona tak minimalistycznie. Cztery krzesła, cztery (em...) bloki? kotary? kartony na których był namalowany widok z wieżowca. Wiem, że to nie jest dziwne w teatrze, ale to intrygowało, nie wiedzieliśmy czegoś się mamy spodziewać. (Nie, nie wiedzieliśmy o czym to ma być.)