Jak ja kiedyś pisałam?

Wczoraj w nocy, a konkretnie dzisiaj, ale to bez znaczenia, wpadł mi do głowy pomysł na ten post. Kilka miesięcy temu szukałam w odmętach folderów z opowiadaniami tego jednego, który zawierał historię Valtomira. Nie wiem, czy ktokolwiek pamięta to opowiadanie oprócz Tutti, która kojarzy tą historię z VJ. W każdym razie, dlaczego szukałam akurat tego opowiadania skoro mam ich nawet sporo? No właśnie... To było pierwsze lub drugie długie opowiadanie: z wątkami, bohaterami i tym podobnymi rzeczami. Jaka ja byłam wtedy dumna z tego. Gdzie ja tego nie dałam. Boże, a jak się denerwowałam jak na pewnej stronie prawie wszyscy skrytykowali pierwszą część. Teraz, kiedy powróciłam do tego po latach... Jak najbardziej te osoby rozumiem, za to nie mogę zrozumieć tych, którym się to podobało. Nie wiem, czy pisali te komentarze, bo byłam dzieckiem i z uprzejmości, czy przez to, że niektórzy również byli dzieciakami i mieli takie same spostrzeżenie świata jak ja.
Ogólnie nie wiem z czego ja byłam dumna. Początek był beznadziejny, a zakończeniu już nie mówiąc. Zakończenie ogólnie wymuszone z paru powodów:
a) ciążyło mi już to opowiadanie
b) nie można już było wysyłać opowiadań na VJ
c) (które się łączy z b ) kilka osób chciało dokończyć czytanie tego, a że nie chciało mi się wysilać to szybko to zakończyłam
Taaaa, zakończenie cudowne. Główny bohater zrzucił się z klifu, bo jego ojciec narzucał mu wybór dziewczyny. Znaczy on nie chciał być z dziewczyną, ale jego ojciec był królem, więc musiał przedłużyć dynastię... Dziwne takie.
W ogóle... Zdania były gorzej zbudowane niż teraz na tym blogu. Czasem zero logiki. Przymiotniki płytkie wraz z emocjami. Valtomir się tak użalał, że to było gorsze od niejednej bohaterki romansów, więc może to i dobrze, że zginął. Cóż... Ale przecież byłam dumna, bo myślałam, że wymyśliłam imię na potrzeby opowiadania... No, i tu po kilku latach zmyłka, bo istnieje takowe imię i ma je jakiś piłkarz, czy muzyk, nie pamiętam konkretnie, w każdym razie Google tak powiedziało, nawet zdjęcia wyskoczyły, so I'm funny. Co tam jeszcze? Jeśli już mowa o nazwach, to nazwa miejsca w którym się to działo była zniewalająca: Kingvampire. Po prostu jak z jakiś tanich fanfiction, czy tam innych takich. Bardzo pomysłowa byłam nie ma co... Imiona głównie inspirowane bajkami, ale też Harrym Potterem. A nie, nawet innymi jeszcze książkami. Widać przy okazji, co było w tym czasie moją lekturą. Hehehehehe.
Ale przed tym opowiadaniem był jeszcze Olivier Saturn Black. Opowiadanie jeszcze bardziej chyba dziecinne, ale pod względem pomysłowości, bo pod względem składniowym chyba jednak lepsze. Jak ja mogłam pokazać polonistce w gimnazjum... Jakaś tragedia.
Trzecie dłuższe opowiadanie pisałam na początku z koleżanką. Ale rzadko się nawet spotykałyśmy, a jej pomysły według mnie były niezbyt fajne, dlatego postanowiłam sama je pisać. Momentami niektóre sceny do innych scen są chyba paradoksalne, ale nie jestem do końca pewna. To opowiadanie jest już znane szerszemu gronu odbiorców ze względu na to, że pojawiło się ono na dwóch blogach, które były poświęcone pisaniu, znaczy kilku blogerów pisało razem wspólne opowiadanie. Pomysł w każdym razie nie wypalił i blogi latają w otchłani internetu. Tam możecie znaleźć pierwszą część Wolfa. Jak oczywiście sama nazwa wskazuje fabuła dotyczyła wilkołaków. Konkretnie rodziny wilkołaków. Nie, nie pachniało Zmierzchem, ale też był dziwny szkolny kolega, w każdym razie długo trwało za nim dziewczyna dowiedziała się o wilkołakach. A nie przepraszam, to opowiadanie jest niedokończone teraz patrzę i nadal główna bohaterka nic nie wie o wilkołakach. Jeśli tak pozmieniać niektóre zdania i trochę sens to może by coś z tego wyszło...
Ostatnie chronologicznie i zarazem najdłuższe opowiadanie to oczywiście DiA. Opowiadanie dokończone. Póki, co najlepsze. Leży sobie i czeka na sporo tuszu w drukarce i papieru. Znaczy na zapał do korekty. Trudno zmieniać opowiadania na komputerze, dlatego chciałam je całe wydrukować i zaznaczać długopisami, zakreślaczami, co trzeba zmienić, i na końcu przełożyć to do komputera. Na komputerze to byłoby takie skakanie z jednej strony na drugą... Nie lubię czytać książek na laptopie, a co dopiero jeszcze zmieniać niezgodności. Ale tak myślałam, żeby zacząć od nakreślenia bohaterów, jacy mają być, jak mają wyglądać. Taki opis. Bo czasami chcąc nie chcąc można zapomnieć, że bohater jest blondynem pofarbowanym na szatyna, więc jeśli jego ojciec ma być podobny musi być blondynem, a kobieta, która ledwo, co poznała chłopaka nie domyśla się od razu, że jego naturalny kolor to blond. To przykład nieszczęsnej niezgodności. Znalazłoby się ich jeszcze, ale jak na razie jest jak jest. Może po prostu będę drukować po kilka stron tygodniowo i w końcu się wydrukuje te... osiemdziesiąt sześć stron według jednego worda, a według innego sto dziesięć.
Ogólnie doszłam do wniosku, że nie ma, co się spieszyć z wydawaniem książek (ogólnie mówię) przez młodych pisarzy, bo styl pisania się zmienia, a wraz z nim mentalność pisarza. Coś, co uważaliśmy za świetne wczoraj, dziś uważamy za coś beznadziejnego. Uważam, że właśnie jeśli chodzi o młodych pisarzy (często blogerów) to nie powinni się ponieść porywowi i ścigać wydawnictwa. Bo  kto wie, czy kiedyś nie będziesz się tego wstydził w przyszłości jak pewien pisarz jednej ze swoich książek (tak przynajmniej czytałam; nie ważne o jakiego pisarza chodzi)? A to chyba nie o to w tym wszystkim chodzi. Jeśli chodzi o styl... Czy nie warto zaczekać te kilka lat i odgrzebać znowu historię i ją napisać od nowa lub po prostu ją poprawić? Bo później będzie "mogłem napisać lepiej".
Na koniec postanowiłam zamieścić początki wszystkich wyżej wymienionych historii. Pośmiejcie się. Chętnie przeczytam Wasze komentarze.

1. Fragment pierwszy

Układ Słoneczny.

Taki sam jak nasz. Jednak zupełnie inny. Istnieje tam magia. I stwory o których książki czytamy. Tam znajduje się jedyna planeta, która nie istnieje u nas. To Kingvampire. Władcy tej planety władają całym układem. Do roku 115 rządzili nią ludzie. Później zaczęły rządzić wampiry. Był to ród White'ów. W tamtym wieku był to jedyny ród wampirów który żył prawie tak jak ludzie. To oni ustanowili podział planety na trzy "poziomy". Było to Piekło, Ziemia i Niebo. W Piekle mieszkały demony, wampiry, wilkołaki i kościotrupy. I inne "złe" istoty. Na Ziemii elfy i ludzie magiczni. W Niebie anioły. Tak to wszystko w harmonii działało.

Lecz pewnego dnia córka króla kogoś poznała... Był to chłopiec w jej wieku. Miał na imię John. Był czarnoksiężnikiem. Jego rodzina od zawsze chciała posiąść tron. Na nieszczęście White'ów zakochali się w sobie. John miał rywala, który też chciał posiąść serce królewny. Był nim jego brat – Saba. O dwa lata młodszy. Lecz w przeciwieństwie do Johna, Sabie nie zależało na tronie. Mijały lata. Lily (bo tak się nazywała królewna) w końcu podjęła decyzje z kim spędzi życie. Wybrała tego starszego. Nie minął rok, a już byli po ślubie. Zgodnie z tradycją pierwszemu dziecku które wyjdzie za mąż oddaje się tron. I tak Lily i jej mąż zostali parą królewską. A, że Johnatan był mężczyzną, to on został koronowany na króla.

Listopad. Deszcz bębni o szyby. Wiatr urywa gałęzie drzew. A tu spośród odgłosów za okna słychać niemowlęcy krzyk. Za chwilę drugi. Oto narodzili się następcy tronu. Bliźniacy. Jeden chudy, wątły. czarnooki. Drugi zdrowy, ładny, brązowooki.

Od tych narodzin zaczęły się problemy między wampirką, a czarnoksiężnikiem. Pokłócili się. John zabronił swej żonie zajmować się chudym chłopcem. Ona go posłuchała.

Mija kilka dni. Dzieci mają swoje imiona. Chłopiec o brązowych oczach – Cedrik. A ten drugi – Valtomir. Valtomir płacze całe dnie i wieczory. Nie ma kto się nim zająć. Cedrikiem owszem, Lily i John wychodzą z nim na spacer lub bawią się razem z nim. Dziewczyna w duchu martwi się o swego drugiego syna. Ale nie daje po sobie poznać. Dzwoni do swojej siostry. Która jest jej siostrą bliźniaczą. Aby zajęła się chłopcem. Bo Lily wie, że on jest chory. Nie wie na co, ale jest. Czuje to, matczyna intuicja jej podpowiada. Wie tylko to, że ma tą chorobę od urodzenia. Ma też nadzieje, że to nic poważnego. Bo to wielka czarna dziura, ta choroba. Nawet nie wie ona czym się przejawia.

Cztery lata mijają. Dzieci rosną. Nie widać po chłopcach, że są bliźniakami. Różnią się wszystkim. Od wyglądu, po charakter. Cedrik jest cichy, grzeczny, słucha się starszych. Jego brat odwrotnie. Krzyczy, bije. John go nie cierpi. Koronę chcę oddać Cedrikowi. Valtomir jest grzeczny, tylko on tego nie widzi. Tak opowiadała Sofii. Siostra Lily. Rysował nawet dla niego rysunek całej rodziny. Bardzo piękny. Ale Johnatan udawał, że jest brzydki.

Wkrótce Sofii wyjeżdża. Chłopcem się będzie opiekować niania.

 2. Fragment (ogólnie przypomina to ff o HP)

  1 listopada- miał wtedy rok, było zimno, padał deszcz, wiał wiatr. To był już wieczór, nagle ktoś zapukał w drzwi sierocińca, jedna z opiekunek otworzyła drzwi, a pod drzwiami znalazła bladego chłopca zawiniętego w kocyk. Koło była tylko karteczka jak się nazywa. Opiekunka wzięła go i zaniosła do środka. Mijały lata nikt po niego się nie zgłosił, inne dzieciaki omijają go z daleka gdyż jest inny od nich i jak to tutejsze dziewczyny mówią on nie przypomina Japończyka. Wcale go to nie obchodzi, że nie ma przyjaciela i chodzi po podwórku całkiem sam. Tak jest od 12 lat i w niczym mu to nie przeszkadza. To ja.

Nazywam się Olivier Black. Mam 13 lat. Mieszkam w sierocińcu.

Jestem wysoki i szczupły. Moje białe włosy sięgają mi do ramion, a oczy są ubarwione na błękitno. Wyglądam trochę jak elf z moimi spiczastymi uszami. Moja skóra jest bardzo biała. Uwielbiam zwierzęta, nawet rozumiem ich język! Nie lubię miejsca w którym mieszkam nie chodzi o sierociniec ale i o miasto. Tokio jest szare i metalowe, zanieczyszczone, i takie fabryczne .Sierociniec też nie jest superowy: to jest po prostu brązowy budynek na szarym trawniku otoczony niskim drutem kolczastym. Panie nie są zbyt miłe, traktują dzieciaki jak natręty. Wracając, to mój pamiętnik. 

3. Fragment

Jestem Aleksandra, mam szesnaście lat. Moja przeszłość była bardzo smutna; tata wyjechał do Australii, a mama zginęła w wypadku kiedy miałam cztery latka.

Wychowuje mnie dziadek. Moje koleżanki mnie odrzucają, ponieważ mój kolor włosów jest rudy i bardzo dobrze się uczę. Uważają mnie za kujonkę  i myślą, że nie umiem się dobrze bawić jak inni. Prawda jest taka, że dziadek dostaje małą emeryturę, a ja, że dobrze się uczę dostaje stypendium. Dlatego możemy jakoś funkcjonować.

Niedawno do mojej szkoły przyszedł nowy uczeń. Ma na imię Michajl. Dziwne imię. Jakby nie mógł nazywać się Michał. A może on przybył z innej planety? Tak wtedy na początku myślałam. Nie tylko imię jego było dziwne. Cały dziwny był. Ubierał się na czarno, często nawet nie stosownie do pory roku. Włosy też były czarne. Długie sięgające do kolan. Wyglądały jakby cały czas były mokre. Tylko oczy szare i takie smutne. Nie czuł się dobrze w mojej klasie. Głównie dzięki Adamowi i jego bandzie.

Dwa dni po przyjściu nowego przesadzili – napadli go na korytarzu. Nienormalni! Michajl szedł sobie spokojnie. Nikomu jak zwykle nie wchodził w drogę. Stanął przy szafce. Otwiera ją najzwyklej  na świecie. Ja stoję tuż koło niego gdyż mamy koło siebie szafki. Nagle, Adam podbiega do chłopaka. Popycha mnie, a ja upadam na podłogę. Banda zamyka nowemu drzwi szafki przed nosem. Zaczynają mu grozić:

- Słuchaj młody bardzo dokładnie bo nie będę powtarzał. Masz się wynieść z tej szkoły. Jasne? A jak nie to nie przyłaź najlepiej do szkoły dla własnego dobra.

- Dlaczego? Co ty chcesz mi zrobić? – odezwał się cicho Michajl

4. Fragment 

Myślałem, że panuję nad sobą. Miałem płonną nadzieję, że moja choroba już się nie ujawni. Jednak się myliłem. Stało się to co stać się miało...

Był wieczór. Nie mogłem wytrzymać w jednym miejscu. Wszystko mnie denerwowało, każdy najcichszy szept przyprawiał mnie o przypraw szału. W końcu postanowiłem się przejść po mieście. Lubiłem chodzić mrocznymi uliczkami Warszawy, słuchać jeżdżących samochodów oraz patrzeć się na przechodzących ludzi. Nie przeszkadzało mi to, że miasto było przez nich oblegane, nigdy nie było w nim pusto. Dawniej myślałem nad przeprowadzką , ale po kilku latach zaniechałem wyjazdu.

Przechodziłem właśnie koło księgarni, kiedy ją zobaczyłem. Szła sobie spokojnie za rękę z matką nic nie podejrzewając co się stanie za kilka minut. Rozmawiały o Bożym Narodzeniu które miało się odbyć za miesiąc. Dziewczynka mówiła mamie co by chciała dostać pod choinkę. Jak każda mała dziewczyna marzyła o lalce. W pewnym momencie coś mnie napadło, jakieś uczucie pogardy do niej. Napełniony zostałem żądzą zemsty. 

Jeśli chodzi o trzeci fragment to może to wydawać się głupie, ale dalej jest ciekawie...