Obawy dotyczące trzeciej klasy ;)

Może to wydawać się śmieszne, ale ja naprawdę mam małe obawy przed ostatnią klasą gimnazjum. ;) Nie są one jakoś przejmujące, chyba większość trzecioklasistów miała/ma/będzie mieć podobne. Nie paraliżują mnie, ale są i postanowiłam sobie o nich napisać. Jeden z zaplanowanych postów.

Zacznę od tego co najbliżej, czyli balu trzecioklasisty przed zimowym feriami. Wydawać się to może odległy temat, ale... Na balu trzeba będzie zatańczyć poloneza! A co z tym się wiążę – zatańczyć z którymś z chłopaków. Niestety dziewczyn jest więcej w mojej klasie, dlatego te co zostaną będą musiały zatańczyć z którymś chłopakiem z drugiej lub pierwszej klasy. Podobno nie można zapraszać jakiegoś z zewnątrz. Na dodatek głównie trzeba się będzie dobrać pod wzrost. Jestem jedną z najniższych dziewczyn w klasie i jeśli patrzeć na chłopaków (z mojej klasy) pod względem wzrostu to znajdzie się tylko jeden o mniej więcej pasującym wzroście. A przynajmniej tak było przez ostatnie dwa lata, może urósł przez wakacje. Nawet, jeśli nie urósł to jest tylko jeden. A dziewczyn niskich (ze mną) jest co najmniej trzy. Któreś będą musiały mieć kogoś z innej klasy. Właśnie, boję się, że to będę ja... Nie chciałabym tańczyć z jakimś obcym chłopakiem. W gruncie rzeczy, jeżeli zna się kogoś dwa lata to jest inaczej, nawet jeśli jest łobuzem. No i oczywiście te dziewczyny co są w normalnym wzroście i chłopaki będą mieli większy i lepszy wybór partnera/partnerki do tańca.

Dziewczyna nie może mieć spodni na balu. Cóż... Dawno... Dawno nie nosiłam sukienki. Nie lubię tego typu rzeczy. W tym roku szkolnym miałam ją tylko raz i to nawet była sportowa sukienka. Bardziej tunika. A tutaj... I jeszcze rajstopy... Masakra. Aha, i jeszcze baletki. Dziewczyny umówiły się, że mają być na obcasie/obcasiku... Ostatni raz buty na podwyższeniu miałam na pierwszej komunii. Po prostu nie jestem dziewczyną, która lubi takie rzeczy. Ale trzeba będzie to przeżyć...

Słowo „bal” mówi samo za siebie. Oprócz poloneza będą jeszcze inne tańce i zabawy. Hm, nie lubię tańczyć i jakoś nie bawi mnie to. Powtórzę początek zdania. Nie jestem typem zabawowca.

Testy trzecioklasisty. Trzy dni udręki. Oczywiście, jeśli się uczyłam to nie ma czego się bać. Może nie tyle się boję, że nie będę czegoś umiała, co że zabraknie mi czasu. Najgorzej mi chodzi o zadania otwarte z polskiego, matematyki i angielskiego. W matematycznych trzeba obliczać różne rzeczy, a spieszyć się... Jak się uczeń spieszy to popełnia błędy. W pozostałych przedmioto -zadaniach trzeba wymyślić jakiś logiczny tekst. A wymyślić na poczekaniu piękny i pasujący tekst wcale tak łatwo nie napisać.

Mam nadzieję, że nie będzie również tak jak na próbnym próbnego sprawdzianie trzecioklasisty w drugiej klasie, że dużo osób przeszkadzało innym. Rozumiem, każdy się denerwuje, ale zacięte pstrykanie długopisem, czy stukanie butem o podłogę, naprawdę rozprasza. Albo głosy z zewnątrz, a zwłaszcza wtedy, kiedy można się ich pozbyć, ale nie zrobią tego nauczyciele, chociaż większości to przeszkadza. Ale teraz będzie naprawdę, czyli raczej będzie okay.

Co tam jeszcze...

Pożegnanie szkoły może być smutne. Znowu te pożegnania, kwiaty... Ledwo co było przecież zakończenie podstawówki, a tu ponownie... Dlaczego tak musi być? Ta klasa jest naprawdę w porządku. Ma swoje minusy, ale jednak... :)