Teatr Polski w Szczecinie

W poniedziałek dowiedzieliśmy się, że w środę jedziemy do teatru. Cała (albo większość) szkoła się ucieszyła, myśleliśmy, że stracimy lekcje. Ale niestety tak się nie stało. Do teatru mieliśmy jechać o 14.30.

W środę popołudniu niektórzy zebrali się przed szkołą, a inni w szkole. Gdy przyjechał autobus ruszyli wszyscy zająć miejsca, głównie te na tyle. Ja siedziałam z Kuroi na tyle, koło drzwi. W praktyce wyjechaliśmy sprzed szkoły pół godziny po czasie. Droga była trochę nudna, trzy godziny drogi do Szczecina. Ja czytałam (jedną stronę) „Władcy Pierścieni” i słuchałam muzyki.

Przyjechaliśmy o dziwo przed czasem, dlatego musieliśmy trochę poczekać na pana który miał nas oprowadzić. Gdy już przyszedł pokazał nam pokój gdzie aktorzy się charakteryzują, dwie sale gdzie odbywają się spektakle i kulisy sceny gdzie miało się odbyć przedstawienie.

Po tym weszliśmy na widownie, nie miałam szczęścia i nie siedziałam z nikim ze swojej klasy. :-/

Spektakl miał nazwę „Przyjazne dusze” i był super! Co prawda była moja druga wizyta w teatrze, ale moim zdaniem był udany! Wszyscy się śmiali, (bo to była komedia), no i był z przesłaniem, a nie taki byle jaki. Chodziło np. o to, żeby się nie kłócić o byle co, bo i tak później się o tym zapomni, a życie leci i nie wiadomo kiedy się skończy. „Przyjazne dusze” opowiadały o dwójce duchów (małżeństwo) i parze która przeprowadziła się do domu zmarłej pary. Najpierw chciały duchy wygonić ich, ale po pewnym czasie polubiły ich. Kobieta (człowiek) była w ciąży i pod koniec zaczęła rodzić. Okazało się, że dziecko nie oddycha i duch – mężczyzna zaczął się modlić (a był niewierzący) do Boga i zaczął w niego wierzyć, gdy Bóg wysłuchał jego modlitwy, a dziecko zaczęło oddychać. W nagrodę on i jego żona mogli się dotknąć i pójść do nieba.

Piszę wam! Było suuuuuuuuuuuuuuuuuuuper!

Gdyby to nie był ostatni termin wystawienia spektaklu bym wam go poleciłam.

Procentowa ocena? 200%? 1000%? Największa. 

PS. To jest moje zdjęcie.